پست ثابت

قابل توجه خوانندگان محترم

این وبلاگ فقط به بیان اعقاید مذهب تشیع و اهل سنت می پردازد و قصد توهین به شخص یا

شخصیت های مختلف را ندارد  بلکه دراینجا منقولاتی است از صحیح ترین کتب اهل سنت درباره

بزرگان اسلام که متاسفانه امروزه با وجود رسانه های جمعی نظیر شبکه های ماهواره ای و...

این فرقه به نشر اکاذیبی می پردازند که خطر نابودی اسلام و بی آبروی پیامبر اسلام و اهل بیت

او می انجامد.

باشد که هدایت شوند و بیش از این جهل خود را به جهانیان ثابت نکنند وآبروی اسلام و مسلمین را نریزند

یا صاحب الزمان؛

آیا امسال هم بدون تو تحویل می شود؟؟؟

گیرم که کل خلق مرید عمر شوند

هرگز محل به قاتل زهرا نمی دهیم

میلیاردها عمر که بیارند اهل بدعت

مولا ما خاک کف پای دولدولتان هم نمی دهیم

تا ابد مرید قداره کش کاشانی هستم  

سلام بر عمه جان سه ساله

سلام بر ریشه های چادر خاکی تو

سلام بر پیر خرابات نشین

سلام بر تنها شخصیتی که بتوان او را نظیر مادر سادات نامید

ولعنت خداوند بر مبغضین و ظالمین و منکرین نام و یاد و

وجود مبارک عمه جان امام زمان ارواحنا فداه

تعزیه خوانی درقفه تشیع

نظرات زعمای شیعه درباره تعزیه خوانی

هنر تعزیه خوانی یا شبیه خوانی در ایران سابقه طولانی دارد و تاریخ پیدایش آن نیز مشخص نیست اما می توان گفت دوران زندیه و قاجاریه دوران رونق و شکوه تعزیه خوانی در ایران را نام برد . با نگاهی از سر تحقیق در منابع قدیم جایگاه این هنر سنتی در زندگی مردم ایران ودر عصر حاضر معلوم می شود بی شک نفوذ رسانه چون تعزیه در میان شیعیان ، نمی تواند بدون الطفات و توجهات فقهی و شرعی صورت گرفته باشد به طور کلی می توان گفت  وجود تعزیه خوانی ، مسائله ای تازه در فقه شیعه مطرح کرد یا به عبارت دیگر فقها و عالمان را به کاوش نو در منابع دینی و آینی فرا خواند.

جستجو در آثار فقهی ،ما را از سیر در آرای بزرگان شیعه در این موضوع، آگاه می سازد وبا بازکاوی این مسئله خواهیم دانست که آرای فقها در مواجهه با مسائل جدید تنوع دارد و محیط اجتماعی و فرهنگی بر فتوای مراجع تاثیر دارد

یکی از علل رشد وتوسعه هنر شبیه خوانی مدیون عصر قاجار و کوشش های علمی و فقهی بزرگان حوزه دینی آن دوران است که با بررسی موشکافانه موانع پیش پای تعزیه را بر داشتند و بدین صورت حمایت خود را از این هنر مردمی اعلام کردند، البته درآن وقت افرادی هم از روی شفقت یا غفلت نظری مخالف اظهار می داشتند و با بی پایه بودن این مخالفت ها و تایید نشدن از سوی بزرگان شریعت مواجهه می شد آری مخالفان شبیه خوانی در چند موضوع ایراد شبهه می نمودندوآن را برای براندازی تعزیه خوانی کافی می دانستند در حالی که با مرور اجمالی بر مواضع زعمای شیعه بطلان نظرات شبهه افکنان آشکار می گردید

این غرض نادرست نسبت به تعزیه در اندیشه برخی از مسئولین فرهنگی جامعه امروز ما هم ریشه در اعقاید شبهه افکنانه ی مخالفین دیروز دارد که عدم حمایت از این هنر و محافظه کاری های آن نشانه  این امر است که باید با کمک بزرگان و جامعه شیعه این شبهات بی بنیان رفع گردد و راه برای احیای این سنت مذهبی ایرانی باز شود. موضوعاتی که در ذیل مطرح می شود ابهاماتی است که هیچگاه اقدامات کافی برای زدودن آنها از ذهن عامه مردم انجام نشده است:

جواز تشبیه به معصومان علیهم السلام

با توجه به اینکه قبل از پیدایش تعزیه این مسئله مصداقی عینی نداشته لذا در کتب فقهی قدمای شیعه بحثی درباره آن صورت نگرفته است اما با رشد و رواج تعزیه خوانی مسئله تشبه به معصومان علیهم السلام در مجامع فقهی مطرح شد و با مطالعات و پژوهش های فقهی و علمی گوناگون حکم به جواز تشبه داده شد مگر آنکه این تشبه به اهانت و هتک حرمت آن جنابان بینجامد که تشخیص این موضوع، برعهده مکلفان این امر است و ملاک آن عرف اجتماعی می باشد

جواز تلبس یا تشبه به زنان (زن خوانی)

این مسئله در فقه شیعه بحث های مختلفی را در پی داشته است عده ای از فقها با استناد به روایاتی که از تشبه مردان به زنان و بالعکس نهی شده است حرمت هرگونه تلبس یا تشبه ای را نتیجه گرفتند برخی دیگر در این مسئله جانب احتیاط را پیش گرفته و گروهی بزرگ از علمای شیعه حکم به جواز دادند مراجعه به تاریخ و سیره آل الله بر ما معلوم می کند که چنانچه تشبه به جنس مخالف بر مبنای غرضی عقلایی صورت گیرد وتبدیل به زی و سیره در متشبه نشود محکوم به جواز است ، تا جایی که به عینه می بینیم امیرالمومنین علی علیه السلام بعد از جریان جنگ جمل به جمعی از زنان سپاه خویش امر فرمود تا به شکل مردان مسلح شوند و عایشه را تا وطنش همراهی کنند  واین فعل مولا مجوزی آشکار به اقدام تشبه موقت با رعایت ملاحظات می باشد

تشبه به کفار(مخالف خوانی)

معدودی از فقها مخالف خوانی را مصداق روایت شریف «من تشبه بقوم فهو منهم» می دانند! اما این شبهه در میان مخالفان تعزیه نیز بی پایه و سطحی است و مورد استناد قرار نگرفته بی تردید مراد روایت فوق تشبهه ای هست که در صورت های مختلف نظیر گفتار و کردار و مرام صورت بگیرد نه با اینکه با هدف شناساندن اهداف قبیح و پندار های نادرست دشمن در قالب نمایش آیئنی اجرا شود

آلات تشبه به موسیقی(شیپور،سنج و...)

استفاده از آلاتی نظیر طبل،شیپور،سنج و ... نظرات مختلف مراجع و زعمای شیعه را در بر داشته است که عده ای از فقها کاربرد آن را جایز دانسته و گروهی اندک حکم به حرمت داده اند.حکم کلی این افراد آن است که این آلات نباید متناسب با مجالس لهو ولعب باشد که پر واضح است که تعزیه خوانی نه تنها هیچ سنخیتی با لهو و لعب ندارد بلکه اساس آن اقامه امر وعزای ائمه اطهار علیهم السلام می باشد.

استفاده این آلات در مجالس تعزیه خوانی با هدف ترسیم صحنه های جنگی و یا ایجاد حزن و اندوه صورت می گیرد و پس چنین کاربردی را نمی توان حرام دانست

شبهه افکنی در شبیه خوانی

البته که صد البته مغرضین به عزاداری سید الشهدا علیه السلام و مراسم تعزیه خوانی همیشه در پی شبهه افکنی های نادرست به ساحت مقدس امام و عزای او هستند ودر کتاب شریف کامل الزیارات می خوانیم دشمنان می خواهند نام امام حسین علیه السلام را خاموش کنند اما نور هدایت حسینی هر روز پر فروز تر می شود

یکی از شبهاتی که مطرح می کنند چه در برگزاری مجالس تعزیه و چه در برگزاری مراسم عزادارای اختلاط بین زن و مرد است که این امر اولا باعث حرمت وتعطیلی این گونه مجالس نمی شود زیرا موارد یاد شده در نظام این گونه مجالس جایی ندارد و ثانیا با برنامه ریزی های هیات مذهبی و مسئولان تعزیه خوانی این امر به راحتی قابل حل است

یکی دیگر از این شبهات بوجود تحریف در نسخ تعزیه خوانی که با به روز شدن برخی نوشته های تعزیه به وجود آمده است که در جواب به این عده از شبهه افکنان باید عرضه داشت که این امر زیر نظر اساتید شبیه خوان و تعزیه شناس وافرادی که با ظرائف هنری آشنا می باشند و اساتید تاریخ شناس و مسلط به روایات و متون حدیثی صورت می پذیرد و تنها این گروه از افراد هستند که صلاحیت در این امور را دارا می باشند که با توجه به اشخاص یاد شده مطمئنا در نسخ شبیه خوانی هیچ انحرافی بوجود نخواهد آمد

فتوای شیخ الفقها آیت اله العظمی میرزای نائینی (ره)

اهالی بصره و توابع آن از مرحوم میرزای نائینی (ره) استاد مراجع اعظام تقلید در نامه ا ی درباره هیات عزا و آنچه مربوط به عزاداری امام حسین علیه السلام است استفتا نمودند ودر ذیل ترجمه پاسخ ایشان را که مورد تایید بسیاری از علمای متقدم و معاصر می باشد این گونه است:

((پس از عرض سلام به برادران مومن از اهالی بصره نامه های پی در پی شما که توسط تلگراف سوال فرموده بودید از حکم هیئت عزا و آنچه مربوط آن است بحمد الله در حالت سلامتی که از این سفر برگشتیم جواب سوال شما را در مسائل زیر مطرح می کنم

اول: بدیهی است که در آوردن هیئت عزا و سوگواری امام حسین علیه السلام در دهه عاشورا و غیر آن در راه ها و خیابان ها به نحوی که معلوم است از آشکارترین مصادیق سالارشهیدان  مظلوم کربلاست که رجحان آن بر هر مسلمانی واضح است وآسان ترین راهی است برای تبلیغ هدف بزرگ حسین بن علی علیه السلام... لکن باید این شعائر بزرگ از هرگونه محرمات مانند آواز خوانی واستعمال آلات لهو و لعب و نزاع و کشمکش برای جلو و عقب رفتن خالی باشد و اگر گاهی چنین محرماتی در بعضی از هیات عزا واقع شد مربوط به هیئت عزا نیست وحرمت آن ها سرایت عزادرای نمی کند مانند نگاه کردن نمازگزار در حال نماز به زن نامحرم

دوم: در جواز با دست به صورت زدن بطوری که گونه ها و صورت سرخ و سیاه شود اشکالی نیست، بلکه اقوی جواز زنجیر زدن به شانه وبدن به حدی که به بیرون آمدن قطره ای خون منجر گردد ...

سوم: ظاهرا جایز است تشبیهات و تمثیلاتی که در هیئت عزا معمول بین شیعیان که درچند قرن است متدوال است ،برای بپا داشتن عزا  وگریه وگریاندن و خود را به گریه زدن چه مردها لباس زنان و چه زن ها لباس مردان را بپوشند

اگر ما در سابق (چهار سال قبل) اشکال در این مسئله داشتیم و حکم به جواز را مقیدا گفتیم لکن بعد از اینکه به ادله مراجعه کردیم وبرای ما آشکار شد که روایاتی که تحریم تشبیه و تمثیل را می گوید حاکی است مرد ها را از شکل و حدود مردان خارج شوند ودر شکل نسا در آیند نه فقط لباس آنان را در برکرده و زمان کمی بدون اینکه از حدود مردان خارج شوند...باید در هیئت عزا محرمات صورت نگیرد و اگر چه حرامی واقع شد به اصل عزاداری سرایت نمی کند

چهارم: دمام (شیپور،طبل)  که در سوگواری حسینی استفاده می شود حقیقتش برای ما آشکار نشده است پس اگر مورد استعمالش اقامه عزای حسینی وطلب و جماع وآگاه کردن سواران بر سواری وهوسات عربی ونحو آن باشد واستعمال برای مراسم لهو ولعب و شادی نباشد کما اینکه در نجف اشرف در زمان ما معمول است، جواز استعمال آن است ))

پنج ربیع الاول 1345هـ.ق

حرره الاحقر محمد حسین الغروی النایئنی

پس از منتشر شدن فتوای فوق وعرضه آن خدمت سایر علما و مراجع شیعه بیش از 200نفر از زعمای بزرگ تشیع هرکدام در مکتوبی جداگانه نظر ایشان را تایید و عمل به آن را مجاز دانسته اند

                                  آیت الله العظمی وحید خراسانی:

امسال از عاشورا تا اربعین دعای فرج بخوانید...         

                                                   بسم الله الرحمن الرحيم

الحمد لله رب العالمين و صلي الله علي سيدنا محمد و آله الطاهرين سيما بقية الله في الارضين و اللعن علي اعدائهم الي يوم الدين

قال الله سبحانه و تعالی: "وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ"[1]

پیشآمد عاشوراست. عاشورا را نه کسی شناخته و نه هم خواهد شناخت.

مرحوم آخوند وقتی از دنیا رفت، آن مردی که در دقت نظر، حاشیه رسایلش آیتی است و در حاشیه مکاسبش در هر سطری اهل فقه می دانند چقدر هنر کرده، با این قدرت فکری وقتی او را مشاهده کردند اهلش، گفت: ما تا در دنیا بودیم نفهمیدیم سید الشهدا کیست، وقتی آمدیم به اینجا فهمیدیم او کیست. هنوز باز زود است. آخوند در حیات برزخی دیده او را. آن وقتی شناخته می شود كه در حيات اخروي بشر قدم بگذارد، بعد بفهمد او كيست و او چه كرد. كاري كه او كرد كاري است كه امام حسن بن علي متن كلامش اين است: لا يوم كيومك، روزي مثل روز تو نيست. روز جميع انبيا، روز جميع اوصيا، روز جميع اوليا، همه را ديد، بعد فرمود: لا يوم كيومك. او چه كرد؟ به بشریت فهماند: اغلی و اعلي از گوهر حيات انسان گوهري نيست و اين گوهر به هر ثمني سودا بشود، خسران است و حسرت؛ فقط آن كس از حسرت رسته كه اين اغلي الجواهر را معامله نكند الا به يك ثمن و آن ثمن خداست. بذل مهجته فيك[2]

بعد رسید به کجا؟ به جایی که حجت خدا فرمود: مداومت کنید بر سوره‌ي فجر؛ "وَالْفَجْرِ ، وَلَيَالٍ عَشْرٍ"[3] . آن شبهای دهگانه چیست، آن شفع چیست، آن وتر چیست، آن فجر کدامست، آن کسی که فرمود: مداومت کنید بر سوره فجر، او دانست كه اين سوره از كجا شروع مي‌شود، به كجا ختم مي‌شود. شروع از فجر است: وَالْفَجْرِ ، ختام: "يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ، ارْجِعِي...  ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً"[4]. ديگر كلّ البيان، هر بياني گنگ است، هر قلمي مي‌شكند. ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً. فروخت خودش را به خدا.

ماه ماه خداست. ايام ايام خداست. نص قرآن اين است: "وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ". در اين ايام كساني كه اغتنام فرصت كنند و اين وقت را غنيمت بشمرند... ايام عاشورا بهاري است كه دل‌ها زنده مي‌شود. بالاترين بهره از فقاهت اين است. كساني كه فهميده‌اند، به فقه دين رسيده‌اند، از اين ايام حد اكثر استفاده را بكنند. اين عمر را صرف خدا كنند؛ اگر بهتر، بالاتر از اين بود، خدا مي‌فرمود. "وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعَا إِلَى اللَّهِ" . دعوت كنيد مردم را به خدا. به مردم بفهمانيد: چه بودند، چه شدند، چه خواهند شد. "فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ مِمَّ خُلِقَ"[5]. اول خودتان بنگريد بعد به مردم تذكر بدهيد؛ "فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ مِمَّ خُلِقَ ، خُلِقَ مِنْ مَاءٍ دَافِقٍ ، يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ[6]". كيست كه أَنْشَأَكُمْ ... "وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ"[7] تا جايي كه فرمود: "ثمَّ أَنْشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ"[8].

داد آنچه را داد اما ما جز خسارت هيچ نبرديم، چون اين زندگي صرف شد در غير او. حالا از خواب بيدار شو، راه بسيار دشوار است، برگشتني نيست. دار عمل تمام شد روزگار جزا رسيد، هيچ نيست، فقط مددي لازم است.

هم خودتان، هم به مردم توصيه كنيد: شروع كنيد از اول قرآن، حد اقل هر روز يك جزء قرآن بخوانيد. با كلام الله روح را منور كنيد: نوروا بيوتكم بتلاوة القرآن.[9] "قَدْ جَاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبِينٌ"[10].اين خانه‌ي دل تاريك را به اين چراغ روشن كنيد، ولي از آن حديث صحيح غفلت نكنيد: آن قرآن را به امام زمان هديه كنيد تا اين هديه موجب لطف او بشود و عنايت او. مگر به كيمياي نظر او مس وجود من و تو منقلب بشود و الا اگر آن اكسير به اين آهن نخورد قلوبهم كالحجارة بل هي اشد قسوة. اين راه اول است.

در مجالس، در محافل احياء كنيد امر آل محمد را. فضيل بن يسار از اعيان اصحاب است. بيان ائمه با فقها از روات، خيلي قابل دقت و نظر است. متن كلام اين است... برنامه‌ي همه مجالس عاشورا را اين حديث قرار بدهيد. متن كلام امام خصوصيتي دارد:

يا فضيل: تجلسون وتحدثون؟ جلسات داريد؟ اين سؤال اول است. بعد وتحدثون؟ آن جلسات را به احاديث ما... خواست بفهماند: مزين مي‌كنيد؟ قال: نعم! جعلت فداك. قال: إن تلك المجالس أحبها. خوشا به حال آن‌ها كه مجالسشان شد محبوب او. إن تلك المجالس أحبها. وقت مردم را به روزنامه‌ها ضايع و باطل نكنيد، به اين سياست‌بافي‌ها خودتان و مردم را سودا نكنيد. فقط قرآن، روايات اهل بيت عصمت. إن تلك المجالس أحبها فأحيوا أمرنا[11] .زنده كننده‌ي امر ما باشيد، حمال زيد و عمرو نشويد. بدبختي ما اين است: زندگي را به كسي كه بايد سودا كنيم، گم كرديم او را. سزاي ما هم اين است "وَيُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَيَفْعَلُ اللَّهُ مَا يَشَاءُ"[12]. مجالس بايد مشحون باشد به احياء امر اهل بيت.

يا فضيل ! فرحم الله... -گفتنش سهل است- فرحم الله من أحيى أمرنا[13]. كسي كه نفس او عالم امكان را به هم مي‌زند، يعرف الامام: فی العلم واستجابة الدعوة[14]. همچو كسي به نسبت تحققيه- نه ترقبيه: نفرمود يرحم الله بلكه- فرمود: رحم الله من أحيى أمرنا. چه گفت؟ رحمتي كه او خواست چه رحمتي است؟ قرآن بخوان تا بفهمي گفته‌ي او چه بود: "وَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ". تجلسون وتحدثون؟ حديث كنيد، امر ما را احياء كنيد، فرحم الله من أحيى أمرنا، يا فضيل! من ذكرنا... من ذكرنا أو ذكرنا عنده فخرج من عينه ، چه اندازه؟ به اندازه‌ي بال مگسي، همين اندازه اگر چشمش بر مصائب ما تر بشود، غفر الله ذنوبه ولو كانت أكثر من زبد البحر[15]. آيا چه شده كه اين كلمه را فرموده؟ آيا چه اتفاق افتاده؟

بشناسيد صاحب اين ايام را و به مردم بشناسانيد. چه كسي است كه تأثر براي او به قدر بال مگسي اگر چشم تر بشود، تمام گناهان همه آمرزيده مي‌شود؟ كشف انّي مي‌كند كه كار چه كاري بوده.

محمد بن ابي جرير القمي، قال: سمعت أبا الحسن الرضا- كلام امام ششم برهانش اين است- قال: سمعت ابا الحسن الرضا يقول لأبي: من زار الحسين بن علي عارفا بحقه كان من محدثي الله فوق عرشه. كه بود، چه كرد كه زائر قبر او مي‌شود طرف سخن با خدا فوق عرش خدا؟ ثم قرأ: "إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ ، فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ"[16]. رفتن به زيارت او آن قدم را به مقام عنديت مليك مقتدر مي‌رساند. اگر زائر قبرت، يا ابا عبدالله، عند مليك مقتدر، آيا خودت با آن سر بريده كجايي؟

قال: قلت لأبي عبد الله: ما لمن زار الحسين؟ قال... روايت معتبر، به سندي كه شيخ انصاري در اعظم مسائل به اين سند فتوا مي‌دهد. ما لمن زار الحسين؟ قال: كان كمن زار الله في عرشه. قال: قلت: ما لمن زار احدا منكم؟ قال كمن زار رسول الله[17]. ديگر كميت بيان لنگ است. كسي كه يكي از شما را زيارت كند، مقام او چيست؟ فرمود: كمن زار رسول الله، اما كسي كه حسين را زيارت كند كمن زار الله في عرشه.

كربلاي او شد عرش خدا، زيارت او شد زيارت خدا. افسوس كه ما نفهميديم كه بود و چه كرد و آن روز چه شد. اين چند كلمه كافي است، همه اهل فضل ايد شرح نمي خوا‌هد:

لقد صرع بمصرعك الإسلام، وتعطلت الحدود والأحكام، وأظلمت الأيام، وانكسفت الشمس، وأظلم القمر، واحتبس الغيث والمطر[18]... لا اله الا الله... واهتزّ العرش والسماء، واقشعرت الأرض والبطحاء، فجع... فجع بك الرسول، وازعجت البتول، وطاشت العقول[19]

السلام على من طهره الجليل، السلام على من افتخر به جبرئيل[20]. یا ابا عبدالله! تو که هستی؟ که بودی چه کردی؟ السلام على من ناغاه في المهد ميكائيل[21]، ... السلام على من انتهكت حرمة الاسلام في إراقة دمه[22].

فنزع الرسول الرداء، وعزاه بك الملائكة والأنبياء[23]. آن کلمه ای که کمر شکن است این است: وفجعت... وفجعت. فاجعه چیست؟ وفجعت بك أمك... وفجعت بك أمك فاطمة الزهراء[24]

واقيمت عليك المآتم في أعلا عليين، تلطم عليك فيها الحور العين، وتبكيك السماوات وسكانها، والجبال وخزّانها، والسحاب وأقطارها، والأرض وقيعانها، ومكة وبنيانها، والجنان وولدانها، والبيت والمقام والمشعر الحرام[25]

یا صاحب الزمان! یا صاحب الزمان! تویی صاحب عزا. "وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا"[26]. ای ولی آن خون که گرفت روی دست گفت: بسم الله وبالله وفی سبیل الله وعلی ملة رسول الله، بیا! بیا! بفهمان که بود، بگو چه شد، آن پیراهن غرقه به خون را بر سر دست بلند کن.

امسال از عاشورا تا اربعین دعای فرج را بخوانید، مردم در مجالس بخوانند. صاحب عزا اوست، او باید بیاید امر او را احیا کند.

پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آیت الله وحید خراسانی

اشهد ان علیا ولی الله

اذان جزی از این جمله است و شیعه از باب تبرک و این که باید بعد از نام اول شخص وجود پیامبر اسلام

نام مبارک علی را به زبان آورد به کوری چشم مخالفین و منکرین نام مولا می خواند و فریاد می زند:

اشهد ان علیا ولی الله

با نقدی به سخنان بدعت انگیز آقای ابطحی در شبکه استانی سیمای قم به روز خواهیم شد

مصیبت فقدان حضرت آیت الله شیخ جواد کربلایی را به محضر

امام عصر ارواحنا فداه تسلیت عرض می نماییم

هرچند بردی آبم،روی از درت نتابم

جور حبیب خوشتر ،کز مدعی رعایت

ای آفتاب خوبان! می سوزد اندرونم

یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت

روح پر فتوح اسوه بی نظیر در اعلام تولی آل الله وتبری از دشمنان آل الله

حضرت آیت الله شیخ جواد بن عباس کربلایی  رضوان الله تعالی

به ملکوت اعلی پیوست

این عالم ربانی  از شاگردان حضرت آیت الله خوئی و از آخرین شاگردان آیت الله سید «علی قاضی» بود،شیخ جواد کربلایی استادعرفان و اخلاق و نیز از نزدیکان به آیت الله بهجت بود

این اسوه تولی و تبری در این باب آثار فراوانی دارد از جمله رساله تولی و تبری آثار اوست

انشا الله بنا داریم سنگ بنای این همایشات را در عش آل محمد بزنیم تا در تمامی شهرهای ایران اسلامی روشنگری در رابطه با توهین های مکرر این فرقه ها به مذهب حقه شیعه داشته باشیم

در هفته های آتی به روز خواهم بود انشا الله

سید عبدالحیدر حسینی